fbpx
Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου, 2022
Αρχική ΔΙΑΦΟΡΑ Η Γεωστρατηγική της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Η Γεωστρατηγική της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας

Η γεωστρατηγική της Ρώμης άλλαζε με το πέρασμα του χρόνου, και μπορεί να διαχωριστεί σε τρεις βασικές περιόδους. Στα πρώτα χρόνια, καθώς η Αυτοκρατορία μεγάλωνε, οι Ρωμαίοι κινητοποιούσαν τον Ρωμαϊκό στρατό, και τον έστελναν εναντίον όποιου θεωρούσαν ότι μπορούσε να αποτελέσει μελλοντική απειλή.

Χάρτης

Στην συνέχεια οι Ρωμαίοι φρόντισαν να αποκτήσουν αυτό που λέμε defensible borders, σύνορα δηλαδή που να παρέχουν φυσική προστασία (όρη, βουνά, ερήμους, θάλασσες κλπ). Αυτά τα σύνορα μπορούν να προστατευθούν με πολύ μικρότερο κόστος.

Χάρτης Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία

https://en.wikipedia.org/wiki/Roman_Empire#/media/File:Roman_Empire_Trajan_117AD.png

Οι Ποταμοί Ρήνος και Δούναβης ήταν τα βόρεια σύνορα της Αυτοκρατορίας.

Χάρτης Ρήνος και Δούναβης

Η Μεσόγειος ήταν μία Ρωμαϊκή Θάλασσα, και δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει μέσα σε αυτήν τίποτα μη Ρωμαϊκό. Κάτω από την Βόρεια Αφρική, η οποία έστελνε το σιτάρι της στην Ρώμη, πχ Καρχηδόνα (Τυνησία) και Αίγυπτος (Νείλος), υπήρχε η Έρημος Σαχάρα, όπως ακριβώς συνέβαινε και με την έρημο της Αραβικής Χερσονήσου στα νοτιοανατολικά σύνορα της Αυτοκρατορίας, οι οποίες προστάτευαν τους Ρωμαίους στην Βόρεια Αφρική.

Χάρτης Σαχάρα και Έρημος της Αραβικής Χερσονήσου

Στα δυτικά σύνορα της Αυτοκρατορίας υπήρχε ο Ατλαντικός Ωκεανός, ενώ στα ανατολικά της σύνορα υπήρχαν τα Όρη Zagros, που είναι και σήμερα τα φυσικά σύνορα του Ιράν, ενώ πιο βόρεια υπήρχε ο Καύκασος, για τον οποίο σκοτώνονται τους τελευταίους αιώνες οι Οθωμανοί, οι Ρώσοι και οι Πέρσες.

Χάρτης Όρη Zagros και Καύκασος

Σε αυτή την φάση η στρατηγική της Αυτοκρατορίας ήταν να έχει συγκεντρωμένο τον στρατό της στα σύνορα της, ώστε να μην μπορεί κανείς να διεισδύσει στο εσωτερικό. Στο εσωτερικό υπήρχε ελάχιστος στρατός.

Στην τελευταία φάση, όταν η Αυτοκρατορία είχε αποδυναμωθεί, και δεν ήταν πλέον δεδομένο ότι μπορούσε να υπερασπιστεί τα σύνορα της, η στρατηγική άλλαξε, και υπήρχε μία σειρά στρατιωτικών επιπέδων από τα σύνορα προς το εσωτερικό, ώστε όσο πιο πολύ προχωρούσε ο εχθρός από τα σύνορα προς το εσωτερικό τόσο μεγαλύτερη αντίσταση να συναντά.

Αυτή ήταν μία αναγκαία προσαρμογή, αφού δεν μπορούσε πλέον να διασφαλιστεί η προστασία των συνόρων. Είχε όμως το μειονέκτημα ότι οι τοπικοί στρατιωτικοί ηγέτες αποκτούσαν μεγάλη αυτονομία και επιρροή, και υπήρχε πάντα ο κίνδυνος να στραφούν εναντίον της Ρώμης συμμαχώντας με αντιπάλους της, αφού αυτοί πλέον είχαν τον έλεγχο των περιοχών που προστάτευαν. Σε αντίθεση με ότι συνέβαινε κατά την διάρκεια της δεύτερη φάσης, όπου η διοίκηση του στρατού ήταν πολύ πιο συγκεντρωτική.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία Νέα

3×3 για τους παίδες της Δόξας

                                          ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Το 3/3...

Ύποπτες επαναλαμβανόμενες πυρκαγιές στη Θεσπρωτία

Δύο ακόμη φωτιές ξέσπασαν σε ένα 24ωρο σε διαφορετικές περιοχές της Θεσπρωτίας. Η μία αργά το βράδυ της Παρασκευής στο Σμέρτο Φιλιατών, η δεύτερη...

ΠΕ Άρτας:Μελέτη οριοθέτησης κοίτης Αράχθου

Κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής Περιβάλλοντος της Περιφέρειας Ηπείρου, όπου συζητήθηκε η ΜΠΕ του έργου οριοθέτησης της κοίτης του Αράχθου, η τοποθέτηση του Αντιπεριφερειάρχη...

Τουρίστας έχασε τη ζωή του στην Πάργα

Νεκρός στο κατάλυμα όπου διέμενε, στην περιοχή της Πάργας, βρέθηκε ένας 65χρονος από τη Σερβία. Ο Σέρβος έκανε διακοπές στην περιοχή. Οικείο του πρόσωπο τον...